บทที่ 82 82

ภรันยาหน้าแดงซ่านด้วยความเขินอายเมื่อรับรู้ได้ถึงความหมายที่แฝงอยู่ในคำขอนั้น เธอไม่ได้ตอบอะไร เพียงแค่พยักหน้ารับเบาๆ และเขย่งปลายเท้าขึ้นประทับริมฝีปากลงบนริมฝีปากหยักได้รูปของเขาเป็นการอนุญาต

ติณณภพตอบรับจุมพิตนั้นด้วยความร้อนแรงและโหยหา ทว่าก็ยังคงแฝงไปด้วยความทะนุถนอมอย่างถึงที่สุด เขาค่อยๆ ช้...